İnsanlığın ortak hatalarından birisi dişini geçirebildiğine karşı öfkeli tavırlar sergilemektir. Büyük balık küçük balığı yutar yanılıgısı bizim toplumumuzda oldukça yaygındır. Toplumu oluşturan en küçük grubun aile olduğuna ve ailede en küçük balıkların çocuklar olduğuna göre onlara karşı öfke ve eleştirilerimizi biraz abarttığımız aşikardır.
İş yerinde, okulda vs. birçok probleme göğüs gerip amirimize veya yöneticimize ses çıkartmazken evimizde çocuklarımıza karşı bir anda aslan kesilmemiz o dışarıdaki bastırabildiğimiz duyguları neden evimizde kendimizden daha çok değer verdiğimiz evlatlarımıza karşı daha da büyüttüğümüze bir türlü anlam veremem. Öfkemizi yenebilmemk için görünür öfke ve duygularımızın altında yatan asıl nedenleri görebilmeye çalışmalıyız.
Çocuklarımızı topyekün eleştirmemeli, şayet varsa hatalı davranışları onu eleştirmeyi bilmeliyiz. Çocuklarımız ile tartışmaya girdiğimizde şüphesiz bilmeliyiz ki tartışma biz bitirene dek devam edecektir. Onlara karşı öfkemizi yenmeli ve onu anlamaya çalışmalı, empati kurmalıyız. Ünlü bir ingiliz atasözü tartışma esnasında işaret parmağımız karşıdakini gösterirken diğer üç parmağımız kendimizi göstermektedir. Sayın Üstün Dökmen'in güzel bir örneği var. Yetişkin iki insanın tartışması tenis maçı gibidir. Maçı bir taraf bırakana kadar devam eder. Maçın bitme ihtimali iki taraf olduğundan dolayı %50'dir fakat çocuklar ile tartışmamız squash'e benzer. Duvara karşı atılan her top size geri dönecektir...